Hosne igitur laudas et hanc eorum, inquam, sententiam sequi nos censes oportere?

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Itaque mihi non satis videmini considerare quod iter sit naturae quaeque progressio. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Duo Reges: constructio interrete. Quid enim possumus hoc agere divinius? Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam.

Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus.

Hoc ne statuam quidem dicturam pater aiebat, si loqui posset. Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum.

Sed fac ista esse non inportuna;

Efficiens dici potest. Comprehensum, quod cognitum non habet? Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Ex quo, id quod omnes expetunt, beate vivendi ratio inveniri et comparari potest.

Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Polemoni et iam ante Aristoteli ea prima visa sunt, quae paulo ante dixi. Tenent mordicus. Nam quid possumus facere melius? Tenesne igitur, inquam, Hieronymus Rhodius quid dicat esse summum bonum, quo putet omnia referri oportere?

Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Sit ista in Graecorum levitate perversitas, qui maledictis insectantur eos, a quibus de veritate dissentiunt. Recte dicis; Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Summum enĂ­m bonum exposuit vacuitatem doloris; Effluit igitur voluptas corporis et prima quaeque avolat saepiusque relinquit causam paenitendi quam recordandi. Nescio quo modo praetervolavit oratio. Graecis hoc modicum est: Leonidas, Epaminondas, tres aliqui aut quattuor;

Sed ad bona praeterita redeamus.

Quae enim adhuc protulisti, popularia sunt, ego autem a te elegantiora desidero. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? At enim hic etiam dolore. An hoc usque quaque, aliter in vita? Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Tollenda est atque extrahenda radicitus. Nullus est igitur cuiusquam dies natalis. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. At tu eadem ista dic in iudicio aut, si coronam times, dic in senatu.

Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam.

Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest.

Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Hoc est vim afferre, Torquate, sensibus, extorquere ex animis cognitiones verborum, quibus inbuti sumus. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus.

Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Cave putes quicquam esse verius. Quis istud, quaeso, nesciebat? Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Simus igitur contenti his. Quae quidem vel cum periculo est quaerenda vobis; Quid de Platone aut de Democrito loquar?

Minime vero, inquit ille, consentit.

Id est enim, de quo quaerimus. Ut id aliis narrare gestiant? Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Ergo instituto veterum, quo etiam Stoici utuntur, hinc capiamus exordium. Igitur ne dolorem quidem. Quis istum dolorem timet? Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Oratio me istius philosophi non offendit;