Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit;

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Scisse enim te quis coarguere possit? Iam doloris medicamenta illa Epicurea tamquam de narthecio proment: Si gravis, brevis; Eam tum adesse, cum dolor omnis absit; Duo Reges: constructio interrete. Itaque hoc frequenter dici solet a vobis, non intellegere nos, quam dicat Epicurus voluptatem. Ipse Epicurus fortasse redderet, ut Sextus Peducaeus, Sex. De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. Nam Pyrrho, Aristo, Erillus iam diu abiecti.

Sit enim idem caecus, debilis.

Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Transfer idem ad modestiam vel temperantiam, quae est moderatio cupiditatum rationi oboediens. Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene. Et quidem, inquit, vehementer errat; Quonam, inquit, modo?

Qua igitur re ab deo vincitur, si aeternitate non vincitur? At ego quem huic anteponam non audeo dicere; An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est?

Scaevola tribunus plebis ferret ad plebem vellentne de ea re quaeri.

Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis. Sed quid ages tandem, si utilitas ab amicitia, ut fit saepe, defecerit? Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Occultum facinus esse potuerit, gaudebit;

Quid de Platone aut de Democrito loquar? Videamus igitur sententias eorum, tum ad verba redeamus. Itaque fecimus. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Hoc est non dividere, sed frangere.

Cur igitur, inquam, res tam dissimiles eodem nomine appellas? Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Sed quod proximum fuit non vidit.

Scrupulum, inquam, abeunti;

Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Frater et T. Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen; Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest.

Faceres tu quidem, Torquate, haec omnia; Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? At enim sequor utilitatem. Sed quid sentiat, non videtis. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Satis est ad hoc responsum. Hic ego: Pomponius quidem, inquam, noster iocari videtur, et fortasse suo iure. Hos contra singulos dici est melius. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis;

Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret?

Qui enim existimabit posse se miserum esse beatus non erit. Nec enim, omnes avaritias si aeque avaritias esse dixerimus, sequetur ut etiam aequas esse dicamus. Quid iudicant sensus? Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos.

At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Egone quaeris, inquit, quid sentiam? Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Videmusne ut pueri ne verberibus quidem a contemplandis rebus perquirendisque deterreantur? Quae sequuntur igitur? Hoc loco tenere se Triarius non potuit.