Illud non continuo, ut aeque incontentae.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Nam diligi et carum esse iucundum est propterea, quia tutiorem vitam et voluptatem pleniorem efficit. Quod cum ille dixisset et satis disputatum videretur, in oppidum ad Pomponium perreximus omnes. Qui autem diffidet perpetuitati bonorum suorum, timeat necesse est, ne aliquando amissis illis sit miser. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Duo Reges: constructio interrete. Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat. Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Sed haec omittamus;

Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Maximus dolor, inquit, brevis est. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Ergo instituto veterum, quo etiam Stoici utuntur, hinc capiamus exordium.

Nam memini etiam quae nolo, oblivisci non possum quae volo. Superiores tres erant, quae esse possent, quarum est una sola defensa, eaque vehementer. Sed haec ab Antiocho, familiari nostro, dicuntur multo melius et fortius, quam a Stasea dicebantur. Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum. Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Inscite autem medicinae et gubernationis ultimum cum ultimo sapientiae comparatur. Intellegi quidem, ut propter aliam quampiam rem, verbi gratia propter voluptatem, nos amemus;

Nos autem non solum beatae vitae istam esse oblectationem videmus, sed etiam levamentum miseriarum. At negat Epicurus-hoc enim vestrum lumen estquemquam, qui honeste non vivat, iucunde posse vivere. Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Hoc sic expositum dissimile est superiori. Omnia contraria, quos etiam insanos esse vultis. Gerendus est mos, modo recte sentiat. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Poterat autem inpune;

Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Quod cum dixissent, ille contra. Omnium enim rerum principia parva sunt, sed suis progressionibus usa augentur nec sine causa; Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit.

Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Progredientibus autem aetatibus sensim tardeve potius quasi nosmet ipsos cognoscimus. Quid enim me prohiberet Epicureum esse, si probarem, quae ille diceret?

Si alia sentit, inquam, alia loquitur, numquam intellegam quid sentiat;

Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Quas enim kakaw Graeci appellant, vitia malo quam malitias nominare. Quicquid enim a sapientia proficiscitur, id continuo debet expletum esse omnibus suis partibus; Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Utram tandem linguam nescio?

Ac tamen hic mallet non dolere. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Idem fecisset Epicurus, si sententiam hanc, quae nunc Hieronymi est, coniunxisset cum Aristippi vetere sententia. Non prorsus, inquit, omnisque, qui sine dolore sint, in voluptate, et ea quidem summa, esse dico. Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt.

Nihil enim iam habes, quod ad corpus referas; Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia. Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt. Utram tandem linguam nescio? Et quidem, inquit, vehementer errat; Qui enim voluptatem ipsam contemnunt, iis licet dicere se acupenserem maenae non anteponere. Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur.

Quis tibi ergo istud dabit praeter Pyrrhonem, Aristonem eorumve similes, quos tu non probas?

Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Quae sunt igitur communia vobis cum antiquis, iis sic utamur quasi concessis; Iam in altera philosophiae parte. Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia? Sed non sunt in eo genere tantae commoditates corporis tamque productae temporibus tamque multae.